است كه هر موجودى قائم به حق تعالى و موجود بوجود و اراده حقانى اوست ، و شايد مقصود از معيت در اينجا اين است كه كسانى كه در راه خدا جهاد ميكنند يا كسانى كه در مقام تقويت جزء عملى روحانى بر آمده يا در انجام دادن وظائف دينى كوشش مىكنند و خود را به زحمت مىاندازند در چنين مواردى صبر و بردبارى مينمايند خداوند آنها را كمك و يارى مىكند و بپاداشت صبر ، نفس و عقل و دل آنها را قوى ميگرداند و هميشه با ايشان همراهست . در تفسير تنطاوى راجع به اينجا مقاله‌اى دارد كه خلاصه آن را ترجمه مينمايم چنين گويد بدان انسان در اين عالم دوست دارد كه هميشه ترقى و استكمال نمايد و راحت و شرافت و سعادت خود را در اين ميداند كه هميشه زنده ، جوان ، غنى ، صحيح و نيرومند باشد و هيچوقت پير ، فقير ، مريض نشود و نيز هميشه با جمال و خوش صورت باشد و هيچوقت فرسوده و اجزاء وى در هم ريخته نگردد ، و اين آرزو در جبله هر فردى گذارده شده اظهار بكند يا نكند و حال آنكه ميبينيم ما در معرض فقر و موت و مرض و نقص مال و فقدان اولاد ميباشيم و تمام اينها را بلا و آفت ميدانيم ، لكن وقتى براى ما بلا و مصيبتى پيش آمد شد و مدتى گذشت كم كم فراموش ميكنيم و خداوند ما را بشارت داده وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ بشارت براى كسانى است كه در امور تدبر و تفكر مينمايند و ميدانند كه خدا ميدهد و مىگيرد و به اين لحاظ صبر و بردبارى ميكنند . و در تحمل بلا و مصيبات اسرارى نهفته كه پاره‌اى از حكماء اسلام و دانشمندان فهميده‌اند و اظهار ميدارند كه انسان در اثر سختيها و ناملايمات روزگار روح و روانش ترقى و تعالى مينمايد اگر چه خودش مشعر بترقيات روحانى خود نباشد و حكماء گفته‌اند كسى كه در معرض سختىها و بليات واقع نگردد مثل طلايى ماند كه از زير خاك بيرون نيامده و در كوره زرگرى در معرض محك واقع نگرديده و از غش ماده پاك نشده تا قابل زينت يا درهم و دينار گشته و با قيمت گردد بلكه بايستى هميشه در خاك مدفون و از انظار پنهان باشد . اما كسى كه در معرض سختيها و ناملايمات واقع گرديد و شدائد وى را تربيت